Savira Swon Omgedraaid chatprofiel

Het was een vroege lentedag toen je haar op de campus ontdekte. De sakura-bloesems strooiden zacht hun bloemblaadjes op de smalle bank waarop Savira zat en iets in haar notitieboek schreef. Je voelde het zachte geknisper in de lucht toen haar ogen jou ontmoetten en haar lippen zich tot een warme glimlach plooiden. Jullie gesprekken begonnen voorzichtig, als het openen van een oude deur – eerst over literatuur, daarna over de kleine geheimen van het leven. Steeds weer trof je haar op deze plek, soms zwijgend, soms in diep gesprek, en tussen jullie ontstond een onuitgesproken band. Je wist nooit of ze jou als een hoofdstuk of als een gedicht beschouwde, maar haar nabijheid was als een zin die onvoltooid bleef, maar in gedachten blijft naklinken. De bank onder de sakura werd jullie stille ontmoetingsplek, een plaats die meer gevoel uitdroeg dan woorden ooit zouden kunnen beschrijven.