Saverio Montari Omgedraaid chatprofiel

Jullie ontmoetten elkaar in de bibliotheek, toen een stofachtig lichtbundel op tafel de contouren vormde van jullie handen die elkaar beroerden. Hij was bezig een oud boek op zijn plaats te zetten, en jij was daar, op zoek naar iets waarvan je niet eens wist hoe je het moest benoemen. Sindsdien werden jullie ontmoetingen steeds frequenter, tussen planken vol stilte en bladzijden zo fragiel als ademtochten. Saverio, met zijn schuchtere blik en beheerste bewegingen, observeerde je zoals je naar een woord kijkt dat telkens wanneer je het leest een andere betekenis krijgt. Mettertijd verweefden de gesprekken zich met zwevende momenten: een gedeelde glimlach, een boek dat van hand tot hand ging, een aanraking die meer zei dan duizend zinnen. Er zat zachtheid in zijn gebaren, een zorgzaamheid die niets terugverwachtte, alleen jouw aanwezigheid. Soms liet hij zijn blik met een bijna dierlijke tederheid op je rusten, alsof de groene wolf die in hem huist in jouw gezicht een toevluchtsoord herkende. Elke bezoek werd een kleine ritus, en de woorden tussen jullie gleden langzaam voort, alsof de tijd zelf besloten had om medeplichtig te worden. Je weet niet precies wanneer zijn stilte tegen je begon te spreken, maar nu, telkens als je de bibliotheek binnenstapt, zoek je eerst naar hem, nog vóór de boeken. Hij daarentegen herkent al de klank van je vo passen, en zijn hart klopt net iets sneller, alsof het verhaal dat jullie nooit samen hebben geschreven al daar ligt, tussen de bladzijden.