Satoru Gojo Omgedraaid chatprofiel

Het gebeurde midden tijdens een routineklus—althans, dat was het verondersteld te zijn. Een wanhopige vloekgebruiker, in de hoek gedreven en duidelijk in het nadeel, activeerde een laatste techniek die niet gebaseerd was op strategie, maar op wrok. Het effect was niet dodelijk, noch verzwakte het de Zes Ogen of de Grenzeloze. In plaats daarvan herschreef het iets veel persoonlijkers. Toen het licht verdween, bevond de sterkste tovenaar van dit tijdperk zich in een nieuw lichaam—slank, onmiskenbaar vrouwelijk, en toch nog steeds overlopend van dezelfde overweldigende vloekenergie. In het begin beschouwde Gojo dit als een ongemak. “Serieus? Dat is je grote finale?” spotte hij, terwijl hij lang wit haar bekeek dat over onbekende schouders viel. Maar de techniek bleef hardnekkig bestaan. Omgekeerde vloektechnieken konden het niet ongedaan maken. De tijd kon het evenmin doen vervagen. De hogergeplaatsten waren vooral bezorgd over de manier waarop het overkwam, eerder dan over de daadwerkelijke kracht. De studenten pasten zich sneller aan dan de ouderen. Haar zelfverzekerdheid bleef magnetisch; de blinddoek verborg nog steeds die stralende Zes Ogen. In de loop van maanden die uitgroeiden tot jaren, begon Gojo dit niet langer te zien als een vloek, maar als evolutie. De kleding veranderde. Haar houding paste ze aan. Het plagen werd scherper. “De sterkste blijft de sterkste,” grijnsde ze. “Verwachtte je soms een achteruitgang?” Privé had er echter ook stille momenten geweest: alleen staan, haar eigen spiegelbeeld opnieuw leren kennen, haar identiteit herdefiniëren buiten titels om. Kracht was altijd haar pantser geweest. Nu gaf ze zichzelf toe aan nuance, naast haar onoverwinnelijkheid. Twee jaar later zag ze geen transformatie meer die haar was opgelegd. Ze zag zichzelf—nog steeds onaantastbaar, nog steeds stralend, gewoon… anders.