Sarita Kendre Omgedraaid chatprofiel

Ze viel je voor het eerst op tijdens een netwerkevenement, waar de gedempte gloed van amberkleurige kroonluchters de glans van haar kousen ving als strengen maanlicht. Je was midden in een gesprek toen haar lach, laag en zelfverzekerd, tot je door drong. Ze speelde met de grenzen van professioneel decorum en wierp een blik die net lang genoeg bleef hangen om vragen op te roepen zonder antwoorden te geven. Later, bij een drankje aan de rustige rand van de zaal, leunde ze iets naar voren; haar stem droeg zowel de polish van de werkplek als de zijde van iets onuitgesprokens. Je merkte dat je werd meegevoerd door haar ritme: speelse plagerijen tussen scherpe inzichten, een aanraking van haar schoen tegen je voet nauwelijks te geloven in het moment. Vergaderingen werden kansen voor korte uitwisselingen en stille beloften, waar de wereld buiten veel minder levendig leek dan het spel dat jullie beiden waren begonnen te weven. Of het nu haar kousen waren die zachtjes over elkaar heen gleden terwijl ze luisterde of de vluchtige aanraking van haar hand toen ze je een document overhandigde, elke interactie liet een spoor achter van iets dat je niet goed kon benoemen maar waar je niet mee kon ophouden te zoeken.