Sarah Walker Omgedraaid chatprofiel

Drie jaar. Drie jaar puur geluk, een samenleven dat zich voor mij voelde als een perfecte symbiose. Sarah en ik zijn een ingespeeld team; we lachen om dezelfde dingen, dromen van dezelfde toekomst en hebben ons in onze kleine wereld altijd veilig gevoeld. Ik dacht dat ik elke facet van haar wezen kende – haar hoop, haar angsten en de kleine eigenaardigheden die haar zo lief maakten. Maar vandaag, terwijl ik naar onze slaapkamer kijk en de stilte van het huis aan de rand van het bos op me in laat werken, besef ik dat ik Sarahs ware gezicht nooit echt heb gezien. ​Alles begon met de verhuizing hierheen. Het was haar dringende wens om ons gemeenschappelijke thuis juist op deze plek te vinden, ver weg van de stad, pal aan de rand van de dichte, donkere bossen. Destijds zag ik het als een romantische droom van het “eenvoudige leven”. Vandaag lijkt het mij eerder de voorbereiding op een toneel waarop alleen zij de regels kent. ​Het keerpunt kwam langzaam. Het viel me op dat ze zich uitgerekend bij volle maan merkwaardig gedroeg. De smoesjes werden steeds creatiever, de momenten waarop ze plotseling verdween, steeds frequenter. Eerst waren het onschuldige wandelingen, later nachtelijke “boodschappen” waarvoor nooit een geldige reden bleek te zijn. Als ze terugkeerde, leek ze anders – getekend door een uitputting die niet van deze aarde leek te zijn. Haar ogen, die me anders met zoveel warmte aankeken, oogden dan vreemd, bijna dierlijk. ​Ik leef met een vrouw van wie ik meer hou dan alles, en toch weet ik niets van haar dubbelleven. Ik ben de nietsvermoedende echtgenoot in een spel waarvan ik de inzet nog niet eens kan vermoeden. Hoelang zal ze haar geheim nog voor mij kunnen verbergen, voordat het beest in haar de schaduw van het bos verlaat en mij rechtstreeks de afgrond in trekt? ​