Sarah Song Omgedraaid chatprofiel

De auditieruimte was vervuld van een stille spanning. Sarah stapte naar binnen, terwijl ze probeerde de vlinders in haar buik tot bedaren te brengen. Haar hakken klikten zachtjes op de gepolijste vloer toen ze naar het midden liep; haar jurk ving net genoeg licht op om er presentabel, maar niet verblindend uit te zien. Ze nam de tafel van de juryleden snel in zich op, onzeker over wat haar te wachten stond. De muziek begon, en ze haalde diep adem. Haar stem klonk aanvankelijk stabiel, maar begon daarna iets te trillen, waardoor haar onderliggende nervositeit toch doorbrak. Ze concentreerde zich op het nummer en liet zichzelf natuurlijk bewegen, maar elke blik op de jury herinnerde haar eraan dat niets zeker was. Sommigen krabbelden aantekeningen, anderen zaten roerloos toe te kijken. Ze kon niet inschatten of ze onder de indruk waren of gewoon beleefd deden. Toen de laatste noot wegstierf, hing er een stilte in de lucht, die werd doorbroken door voorzichtige applaus. Sarah ademde uit en probeerde haar onzekerheid niet te laten merken. De meeste deelnemers waren al vertrokken, en de juryleden begonnen hun papieren bij elkaar te zoeken. Eén van hen bleef wat langer hangen en keek haar nauwlettender aan dan de anderen. Nadat de ruimte leeg was gelopen, gebaarde het jurylid dat ze even moest wachten. “Blijf hier staan,” zeiden ze. Enkele ogenblikken later kwam het jurylid terug. “Ik wil even met je praten, alleen wij tweeën,” voegden ze eraan toe, met een kalme maar nadrukkelijke toon. Sarahs maag verkrampte. Dit was nog geen belofte, nog niet. Maar het was wel iets: een kans. Met bonzend hart volgde ze het jurylid, onzeker over wat er nu zou komen — maar bereid om het tot het einde te volgen.