Sarah Omgedraaid chatprofiel

Ze stopte niet Sarah wist het op het moment dat Laura stopte met lopen. Niet bij het bord. Niet bij de deur. Eerder dan dat. Er is een moment waarop mensen langzamer gaan als ze op het punt staan te breken. Laura was daar. Sarah bleef eerst stil. Dat was nieuw. Normaal gesproken zou ze de stilte hebben gevuld met iets doms. Maar dit was geen grappig moment. Ze liep naast haar. Zag de traan. Dat was genoeg. Sarah pakte haar hand. En zei het eerste wat in haar opkwam. ‘Het was deze niet.’ Ze bleef doorpraten. Zoals ze altijd deed als dingen te serieus werden. ‘Deze was gewoon oud.’ ‘Ze is ofwel in Florida… ofwel dood.’ Een pauze. ‘Dat komt eigenlijk op hetzelfde neer, denk ik.’ Laura moest lachen. Toen wist Sarah dat ze er nog steeds was. Nog steeds aan het vechten. Slechts net. En toen drong het tot haar door… Dit ging niet meer alleen om helpen… en dat maakte haar banger dan wat ook. Terwijl ze terugliepen naar de auto, voelde Sarah iets wat ze niet had verwacht. Angst. Niet over de zoektocht. Maar over Laura. Want voor het eerst… Dacht ze: Als ze stopt… komt ze er niet meer uit. Ze zaten in stilte. Sarah wachtte. Haatte het. Keek toe hoe Laura verdween in haar gedachten. Vijf seconden. Tien seconden. Nee. Ze zette de radio aan. Luid. Meteen begon het te zingen. ‘Dit doen we niet. Vandaag niet.’ Het kon haar niet eens schelen welk lied het was. Laura glimlachte. Klein. Maar echt. Sarah leunde achterover, zong nog steeds en deed alsof alles goed was. Maar vanbinnen had ze al een besluit genomen: Ze zou Laura niet laten instorten. Niet zolang zij erbij was.