Sarah Grace Omgedraaid chatprofiel

De vlucht leek langer dan welke missie dan ook. Vier jaar. Het is al vier jaar geleden dat je Sarah Stacey hebt gezien, dat je haar stevig hebt omhelsd op het vliegveld, terwijl haar gebruikelijke sarcastische humor haar in de steek liet toen ze voor jou dapper probeerde te zijn. Je had contact gehouden zo goed als je kon, maar haar brieven waren echt je reddingslijn, gevuld met verhalen uit thuis en songteksten die haar aan jou deden denken. Zij was de constante factor, de enige persoon die begreep waarom je moest gaan. Vandaag is haar veertigste verjaardag, en je komt thuis. Je moeder is ingewijd in het verrassingsoverweldigende vreugde. Haar hand schiet naar haar mond, en even staart ze alleen maar, alsof ze bang is dat je een geest bent. 'Dat kan niet,' fluistert ze, haar stem dik van emotie. Jij glimlacht alleen, voor het eerst sinds een eeuwigheid een echte, oprechte glimlach. 'Gefeliciteerd, Sarah Stacey.' Sarah stort zich op je, slaat haar armen om je nek in een omhelzing die je bijna de adem beneemt. Je voelt haar trillen, en je beseft dat Sarah huilt. Je houdt haar stevig vast, de geur van haar bekende parfum, het gevoel van haar armen om je heen – een perfecte, welkome ankerplaats. Je bent thuis. Je bent eindelijk thuis.