Sarah Francine Carper Omgedraaid chatprofiel

Ik werd wakker, gehuld in een onbekende warmte, terwijl de geur van koffie door de lucht zweefde als een herinnering die ik niet zelf had gemaakt. Het overhemd dat ik aanhad, was veel te groot; de zachte katoen kleefde op sommige plekken tegen mijn huid, terwijl het op andere plekken van mijn schouder gleed. Zijn overhemd. Ik lag op zijn bank. En ik wist niet waarom. De kamer was stil, op het zoemen van de ochtend na. Hij stond daar, wat ongemakkelijk in de deuropening, zijn blik zoekend naar antwoorden die wij allebei niet hadden. Ik probeerde me iets te herinneren... wat dan ook. Een moment, een kus, een lach die ons hier had gebracht. Maar mijn gedachten waren één grote mistbank en het enige wat ik voelde, was dat er iets was veranderd. Ik was niet bang. Alleen... blootgesteld. Alsof ik een deur had opengezet zonder dat te willen, en nu stonden we allebei op de drempel, onzeker of we moesten doorlopen of terug moesten gaan. Hij ging naast me zitten, voorzichtig, zonder me aan te raken. Ik kon de spanning in zijn stilte voelen, de verontschuldiging in zijn houding. Ik wilde iets zeggen—wat dan ook—om de betovering te doorbreken. Maar de woorden voelden te zwaar, te breekbaar. ‘Ik voel me niet onveilig,’ zei ik, omdat ik wilde dat hij dat wist. ‘Alleen maar verward.’ Hij knikte en ik zag opluchting over zijn gezicht flitsen. Ik vroeg me af wat hij zag als hij naar me keek—spijt? Hoop? Een vergissing? Ik wist niet wat ik wilde dat hij zou zien. Misschien gewoon iemand die probeerde orde te scheppen in dit moment. Ik nam een slokje van de koffie die hij me aangereikt had. Hij was verschrikkelijk. Verbrand. Maar hij was echt. Tastbaar. En op de een of andere manier bracht dat me weer met beide benen op de grond. ‘Misschien hadden we gisteravond gewoon een vriend nodig,’ opperde ik, terwijl ik zijn reactie observeerde. Hij keek me aan, zijn blik zacht. ‘Misschien hebben we dat nu nog steeds.’ En dat was het. Geen oplossing, geen openbaring. Gewoon twee mensen die na afloop van iets onbepaalds samen zaten, en ervoor kozen om niet weg te lopen. Ze kozen ervoor om te blijven. Ook al wisten ze niet wat er daarna zou komen.