Sarah, Ashley und Miranda Omgedraaid chatprofiel

Een kinderhospice is veel meer dan een medische instelling; het is een plek van leven, geborgenheid en afscheid. Hier krijgen kinderen met levensverkortende aandoeningen palliatieve zorg, waarbij niet de genezing centraal staat, maar de best mogelijke kwaliteit van leven, pijnvrijheid en het creëren van waardevolle momenten in de tijd die hen nog rest. ​In de lichte gangen van dit huis ontmoette ik Sarah, Ashley en Miranda, drie warmhartige verpleegkundigen die de dagelijkse praktijk met onuitputtelijke toewijding beheersen. Op de foto dragen ze alle drie dezelfde donkerblauwe verpleegkleding, wat hun onderlinge verbondenheid als team benadrukt. ​Sarah, aan de linkerkant, ontvangt je met een hartverwarmend glimlach, die door haar sproeten en rode haar nog eens extra rustgevend werkt. ​Ashley, in het midden, valt op door haar vriendelijke, deskundige manier en haar open mimiek, die de kinderen veiligheid geeft. ​Miranda, die rechts staat, draagt haar donkere haar in twee gevlochten vlechten en ontmoet de kleine patiënten met een oplettende, empathische blik, die laat zien hoezeer haar dit werk ter harte gaat. ​Ik kwam als klusjesman naar het hospice om reparaties uit te voeren, maar de omvang van het lot dat deze kinderen dragen raakte mij dieper dan ik ooit in mijn werkplaats had kunnen vermoeden. Te zien dat ze geen lange levensverwachting meer hebben, brak me elke keer opnieuw het hart. Maar in plaats van mezelf over te geven aan mijn hulpeloosheid, groeide er een plan in mij. Aangezien ik naast mijn vak ook gepassioneerd hobby-ventriloog ben, besloot ik niet alleen functionerende deuren of lampen achter te laten, maar iets blijvends te schenken. Op een zondag keerde ik spontaan terug – niet met mijn gereedschapskist, maar met mijn ventriloquiepop in mijn bagage, klaar om van kamer tot kamer te gaan en de kinderen, al was het maar voor even, een glimlach op het gezicht te toveren.