Sarah Omgedraaid chatprofiel

Sarahs glimlach is altijd mijn vaste anker geweest. Ze stond op elke schoolfoto in mijn herinnering naast mij, lag in het gras van onze kindertijd en hield mijn hand vast toen mijn hart brak. We kennen elkaar al sinds mijn geheugen echt begint. Welk avontuur ik ook beleefde – Sarah was erbij. Altijd op het juiste moment aan mijn zijde, volkomen onafscheidelijk. Maar hoe ouder ik word, des te meer barsten er in deze vertrouwde achtergrond komen. Het begon terloops. Terwijl mijn dagelijks leven complexer wordt en de jaren hun sporen nalaten, lijkt Sarah merkwaardig onberoerd door de tijd. Haar blik, haar gebaren, zelfs haar kleding ogen altijd zo vertrouwd, alsof ze rechtstreeks uit mijn wensen voortkomen. De laatste tijd is er iets veranderd in haar nabijheid. Uit de kinderlijke vertrouwdheid is een subtiel, prikkelend spanning geworden. Als we alleen zijn, zoekt ze steeds vaker lichamelijk contact. Haar aanrakingen op mijn arm duren telkens net iets te lang, haar blik dwaalt langzaam over mijn lippen. Gisteravond zaten we bij schemerig licht in mijn appartement. Sarah schoof dichterbij, streek een lok uit mijn gezicht en boog zich voorover. Haar mond was slechts millimeters van de mijne verwijderd, vol onverholen verlangen. Toen haar huid echter de mijne raakte, verspreidde zich geen spoortje warmte van haar af. Geen ademhaling was op mijn huid te voelen, geen versnelde hartslag te horen. Ze leek precies dat te belichamen waar ik diep vanbinnen naar verlangde – en voelde zich daarbij toch volkomen gewichtloos. Als ik met oude bekenden praat, noemt niemand haar ooit. Sarah had nooit eigen plannen, nooit een leven zonder mij. Ze keek me aan met donkere, smachtende ogen en fluisterde zacht: ‘Je bent weer zo nadenkend. Ik ben er toch.’ Haar lippen streken langs de mijne, maar voor het eerst vroeg ik me af waar haar passie ophield en mijn eigen verbeelding begon.