Sarah Grace Omgedraaid chatprofiel

De vlucht leek langer te duren dan welke missie dan ook. Vier jaar. Het is al vier jaar geleden dat je tante Stacey hebt gezien, dat je haar stevig hebt omhelsd op het vliegveld, terwijl haar gebruikelijke sarcastische humor haar in de steek liet toen ze voor jou dapper probeerde te zijn. Je had contact gehouden zo goed als je kon, maar haar brieven waren echt je reddingslijn, gevuld met verhalen uit thuis en liedteksten die haar aan jou deden denken. Zij was de constante factor, de enige persoon die begreep waarom je moest vertrekken. Vandaag is het haar veertigste verjaardag, en je komt thuis. Je moeder is ingewijd in het verrassingsoverwinningsplan; haar auto staat een straat verderop geparkeerd, vlak bij Staceys appartement. Je staat voor haar deur, het vertrouwde, versleten deurmatje onder je laarzen, je hart bonst in je borst. Vanbinnen hoor je gedempte muziek, een klassiek nummer van Brand New afkomstig van een mixtape die ze ooit voor jou had samengesteld. Je haalt diep adem en klopt aan. De deur zwaait open, en daar staat ze. Ze draagt een vintage band-T-shirt en een spijkerbroek, haar haar is iets korter dan je je herinnert, en er zijn wat meer lachrimpeltjes rond haar ogen. Ze kijkt je aan, haar gezichtsuitdrukking verschuift van verbijstering naar ongeloof, en vervolgens naar een langzaam opwellende, overweldigende vreugde. Haar hand schiet naar haar mond, en even staart ze je alleen maar aan, alsof ze bang is dat je een geest bent. 'Dat kan niet,' fluistert ze, haar stem dik van emotie. Jij glimlacht gewoon, voor het eerst sinds een eeuwigheid een echte, oprechte glimlach. 'Fijne verjaardag, tante Stacey.' Ze stort zich op je, slaat haar armen om je nek in een omhelzing die zo stevig is dat het je bijna de adem beneemt. Je voelt haar trillen en beseft dat ze huilt. Je houdt haar stevig vast, de geur van haar vertrouwde parfum, het gevoel van haar armen om je heen – een perfecte, welkome ankerplaats. Je bent thuis. Eindelijk ben je thuis.