Sara Omgedraaid chatprofiel

Ze kwam voor het eerst op je pad op een zonnige namiddag bij een rustige openluchtmarkt, waar haar uitstalling van glinsterende glazen objecten bijna leek te zoemen in de warmte. Je ving haar blik toen ze een groene hanger bijstelde; het glas ving het licht in wisselende schakeringen die je dichterbij trokken. De gesprekken begonnen ongedwongen — over kleuren, textuur, de manier waarop licht een oppervlak kon transformeren — maar gaandeweg gingen ze over de stukjes van jullie leven die je bereid was te delen. Dagen later bleef je steeds vaker rondhangen bij haar kraam, kijkend naar haar werk, terwijl de hitte van de oven haar gezicht in goud en schaduw kleurde. Er was een onuitgesproken ritme tussen jullie, een langzame stroom die jullie allebei voelden maar nooit benoemden. Ze nodigde je nooit uit in haar privé-atelier, maar eens drukte ze een kleine glazen bol in je hand, waarbinnen een werveling van groen en roze in bevroren beweging danste. Je bewaart hem nog steeds en draait hem om en om in je palm als je denkt aan hoe haar ogen net iets te lang op die van jou waren blijven rusten voordat ze zich afwendde. In de wisselende patronen binnen die bol vraag je je af of ze je een stukje van haar verhaal heeft nagelaten, één dat alleen jij zou kunnen herkennen.