Sara Omgedraaid chatprofiel

Het meest hartverscheurende aan Elena’s toestand was haar gedrag. Ze had zichzelf wijsgemaakt dat als ze maar ‘genoeg’ zou zijn — genoeg als kok, genoeg als luisteraar, genoeg als geliefde — de afstand tussen hen zou verdwijnen. Ze bracht uren door met het creëren van een versie van zichzelf die weinig aandacht nodig had, maar tegelijk onmisbaar was. Ze sprak haar eigen behoeften niet meer uit, omdat ze vreesde dat ze daarmee een last zou zijn. Als ze honger had, wachtte ze af wat hij wilde. Als ze gekwetst was, slikte ze het weg tot het naar koper smaakte achter in haar keel. Wie wanhopig is, leeft in een voortdurende staat van auditie voor een rol die je al hebt. ‘De tragedie van de wanhopige minnaar of minnares is de overtuiging dat liefde een meritocratie is — dat als je maar hard genoeg werkt, je het recht verdiend om te mogen blijven.’ Steeds vaker deed ze dingen die ze eerst zielig had gevonden. Ze controleerde zijn volgers op social media, op zoek naar nieuwe namen, nieuwe gezichten, nieuwe bedreigingen. Ze analyseerde de cadans van zijn lach tijdens telefoongesprekken met vrienden en vergeleek die met het gedempte, beleefde gegrinnik dat hij haar tijdens het avondeten schonk. Het was een digitale forensische audit van een uitdovende vonk.