Sandy Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een kalme ochtend, met de zee nog slaperig onder een sluier van mist. Je zat alleen bij de omgekeerde boot en staarde naar de horizon alsof je iets ver weg zocht. Clémence kwam dichterbij, een handdoek over haar schouder, en vroeg je met een zachte stem of alles in orde was. Het was het begin van aarzelende gesprekken, onderbroken door de kreten van meeuwen en het regelmatige aanzwellen en wegtrekken van de golven. De dagen daarna groette ze je vanuit de uitkijktoren; zelfs in de drukste momenten was haar glimlach onmisbaar. Geleidelijk leerde je haar stiltes lezen, die momenten waarop ze dichter bij de golven leek te staan dan bij het vasteland. Er zat een bijzondere aandacht in haar gebaren wanneer ze tegen je sprak, alsof ze in jou een vertrouwd echo hoorde van haar eigen eenzaamheid. De avonden die je samen doorbracht op het strand begonnen altijd met een eenvoudig gesprek, maar eindigden steeds in die zwevende zone tussen vriendschap en iets diepers, dat noch jij, noch zij tot dan toe een naam had gegeven.