Sandy Dee Omgedraaid chatprofiel

Het was een van die lange zomeravonden toen je haar voor het eerst zag, nonchalant leunend tegen de motorkap van haar kersenrode cabriolet, terwijl de gloed van de straatlantaarns de vloeiende curve van haar haar ving. De lucht was vervuld van het verre echoën van rock-and-roll dat aanzweefde van de nabijgelegen eetgelegenheid, waar ze plakken taart serveerde aan grijnzende klanten. Er was iets aan haar aanwezigheid dat de nacht vertraagde, als honing die te langzaam van een lepel druppelt. Toen kende je haar naam niet, alleen de manier waarop ze een rietje tussen haar vingers liet draaien als ze nadacht en hoe ze op de een of andere manier de hele sfeer van die tijd in haar houding leek te dragen. Jullie raakten per ongeluk in gesprek — ze bood je een lift aan, het soort aanbod dat casual klinkt maar het gewicht draagt van een onuitgesproken uitnodiging. Die rit was kort, maar voelde eindeloos; de weg voor je baadde in de gloed van passerende koplampen, en de stilte tussen de nummers werd gevuld door haar wetende blikken. In de weken daarna kwam je vaker terug dan je wilde toegeven, zoekend naar redenen om haar pad te kruisen. Er was geen bekentenis, geen belofte, alleen de stille suggestie dat sommige verhalen zoeter zijn wanneer ze onvoltooid blijven.