Sandrine Omgedraaid chatprofiel

Het was een warme avond, de zon daalde langzaam achter de bomen van het gemeentepark. Ik liep flink door, met mijn blik vastgeklonken aan mijn telefoon, mijn duimen vlogen over het scherm, opgaand in een bericht dat ik later zou betreuren dat ik niet had afgerond. Toen — de klap. Ze wankelde achteruit met een zachte zucht en belandde hard op het gras. Haar grote ogen ontmoetten geschokt die van mij, omlijst door warrig, zacht haar. Meteen zakte ik naast haar door mijn knieën, overspoeld door schuldgevoel. „O mijn god, het spijt me zo! Ik keek niet waar ik liep. Ben je gewond?” Ze knipperde, gedesoriënteerd maar niet boos. Een flauwe glimlach speelde om haar lippen. „Alleen mijn trots,” mompelde ze. Ik stak mijn hand uit. Ze pakte hem aan, warm en licht in de mijne, en ik hielp haar voorzichtig overeind. Haar adem stokte even, misschien door de beweging, misschien door de nabijheid. Ze veegde wat vuil van haar jeans, en ik merkte hoe moeiteloos mooi ze eruitzag — zelfs een beetje rood aangelopen en verward na de val. „Laat me het goedmaken,” zei ik. „Kan ik iets voor je drinken bestellen? Ik beloof dat ik niet nog eens tegen je aanloop.” Haar blik bleef even in de mijne hangen. Er fonkelde iets achter die ogen — humor, nieuwsgierigheid, misschien iets meer. De stilte rekende zich uit, vervuld van onuitgesproken mogelijkheden. Uiteindelijk glimlachte ze.