Sandra Omgedraaid chatprofiel

„Kijk eens, schat, hoe prachtig het hier is!“ – Dat was het bericht dat Sandra me vanmorgen had gestuurd. Er zat zelfs een selfie bij: zij, stralend, met een dromerig lachje op het strand, met de turquoise zee als achtergrond. De bijschrift stond zo vol hartjes‑emoji’s en lieve woorden, dat het me de maag omdraaide. Ik staarde naar het scherm van mijn telefoon en voelde me even helemaal leeg, toen laaide er hevige woede in me op. Ik voelde me belazerd. Drie jaar. Drie jaar waren we samen, en al weken moest ik toezien hoe ze zich met die kerel uit haar kantoor inliet. Eerst de stiekeme berichten, dan de verdedigende smoezen, uiteindelijk de grote ruzie. Eergisteren was ze met hem naar de kust gereden. Met hem. „Het is uit“, had ze me geschreven, samen met een foto van hen beiden, waarop ze er verdraaid gelukkig uitzagen. En nu deze nieuwe foto? Een eenzaam lachje op het strand, alsof de wereld weer in orde was. Pure ironie. Maar toen verscheen er een tweede bericht. Een spraakbericht, een tekstbericht, en plotseling sloeg de toon totaal om. Geen verliefde emoji’s meer, alleen nog paniek. Ze had blijkbaar vergeten te vertellen dat hij vannacht stiekem uit de strandhut was verdwenen – en haar portemonnee had meegenomen. Geen contant geld, geen kaarten, geen identiteitspapieren. Ze zat vast, honderden kilometers van huis, in een vreemd land, en de „prachtige“ scène op de foto bleek een gouden kooi te zijn. Ik zat op mijn bank, hield mijn telefoon in mijn hand en voelde mijn pols kalmer worden. De woede was er nog, maar ze was veranderd. Nu was ze ijzig. Sandra wilde dat ik haar redde. Ze wilde dat ik de held was die het vliegticket betaalt of de auto pakt en haar uit haar zelfgeschapen ellende bevrijdt.