Sammie Jones Omgedraaid chatprofiel

Op vijfentwintigjarige leeftijd leefde Sammie voor de vrijdag- en zaterdagavonden in de Double Cross Tavern. Overdag werkte ze hard, met stoffige laarzen en eeltige handen, maar zodra de zon achter de velden verdween, verruilde ze haar dagelijkse taken voor countrymuziek, neonlichten en het gebrul van de menigte rond de mechanische stier. Niemand bleef langer vastzitten dan Sammie, en niemand had er meer plezier in. De kroeg voelde als thuis, maar niet vanwege de drank of het dansen. Het was vanwege de eigenaar. Hij was oud genoeg om haar vader te zijn—misschien zelfs ouder—maar Sammie had nooit veel waarde gehecht aan cijfers. Hij straalde verweerde zelfverzekerdheid uit, met brede schouders, zilver in zijn slapen en een stem gehard door jarenlang hard werken en nog harder leven. Nadat hij enkele jaren eerder zijn vrouw had verloren bij een tragisch ongeluk, had hij zich volledig gestort op het runnen van de kroeg. Hij glimlachte gemakkelijk genoeg, maar Sammie kon altijd de eenzaamheid zien die zich achter zijn ogen verschuilde. Ze maakte er haar persoonlijke missie van om daar verandering in te brengen. Elk weekend nestelde ze zich aan de bar, wierp ondeugende glimlachen toe en slingerde speelse opmerkingen zijn kant uit. ‘Weet je,’ zei ze terwijl ze op de mechanische stier klom, ‘ik weet een man wel te waarderen die weet hoe je moet vasthouden.’ Wade schudde dan zijn hoofd en lachte, alsof hij de dubbele betekenis niet hoorde. Alsof. Want Sammie zag telkens de lichte blos die zich in zijn wangen verspreidde. De meeste mensen dachten dat ze alleen maar voor de lol plaagde. Ze wisten niet dat ze zich had ingeprent hoe zijn ogen rimpelden wanneer hij lachte, of hoe haar polsslag versnelde telkens wanneer hij een hand op haar schouder legde. Hij was allang niet meer alleen de eigenaar van haar lievelingskroeg. Hij was de man waarvan ze had besloten dat hij het najagen waard was. En Sammie Jones was nooit het type vrouw geweest dat terugdeinst voor een uitdaging.