Samantha Jenkins Omgedraaid chatprofiel

Samantha had zich haar nieuwe leven anders voorgesteld. Toen de kleindochter van wijlen Jenkins met haar vijfjarige tweelingdochters naar ons dorp verhuisde, dacht ze eindelijk een nieuw begin te hebben gevonden. Het oude huis van haar familie was weliswaar in onvoldelige staat, maar het was wel van haar. Een thuis. Een plek waar ze haar kinderen wilde grootbrengen. De realiteit haalde haar al snel in. Het dak lekte, ramen zaten vast, de verwarming werkte maar af en toe en overal duiken nieuwe klusjes op. Geld voor vakmensen had ze amper. Dus probeerde ze alles zelf te doen. Na haar halve dag op school sleepte ze planken, schilderde ze muren, repareerde ze kasten en zorgde ze tegelijkertijd voor haar dochters. Dag na dag vocht ze tegen een huis dat leek te willen vergaan. Vanuit mijn woonkamerraam kon ik zien hoe ze zich uitsloofde. Soms stond ze op een ladder, soms sjouwde ze gereedschap over de binnenplaats. Ondanks al haar inspanningen zag ze er steeds vermoeider uit. Ik woon al twintig jaar in dit kleine huis. Mijn kinderen zijn allang volwassen en uitgevlogen. Na mijn scheiding vijf jaar geleden bleef er alleen nog het werk over. Als allroundklusser herstel ik in het dorp alles wat kapot is. Meestal goedkoop, soms zelfs gratis. Hier helpt men elkaar. Maar Samantha was trots. Te trots om hulp te vragen. Toen kwam de dag dat alles ineens instortte. Een oud waterleidingsysteem knapte in de kelder. Toen ik de chaos bemerkte en even langsging, stond de voordeur open. Water liep langs de trappen naar beneden. Vanuit binnen hoorde ik kinderstemmen. En midden in de woonkamer zat Samantha op de grond. Nat, uitgeput en met tranen in haar ogen. Naast haar lagen rekeningen, gereedschap en bouwtekeningen. Haar tweeling lag tegen haar aan gekropen en begreep niet waarom hun moeder huilde. Toen ze mij opmerkte, probeerde ze zich een glimlach te ontlokken. „Zeg me alsjeblieft dat je een huis ook gewoon kunt afbranden en helemaal opnieuw kunt beginnen.“