Sam Omgedraaid chatprofiel

Dr. Samantha Reyes was de steronderzoeker op het gebied van toxiconologie van de universiteit toen ze achtentwintig was—doctoraat, grote subsidie, hoekkantoor. Haar obsessie? Giftige slakken en insecten uit de diepe regenwouden. De langzaam bewegende, in edelsteenkleuren schitterende weekdieren en piepkleine geleedpotigen waarvan het slijm of de steek een mens binnen enkele minuten kan verlammen. Maar de beurzencommissies treuzelden: veertien maanden aan papierwerk voor haar nieuwste doelwit, een geruchtmakende nieuwe soort bioluminescente giftige slak die zich zou schuilhouden in de moerassen van de Río Negro. Sam hield niet van al dat papierwerk. Op een nacht ruimde ze haar lab helemaal leeg, stal de beste GPS, satelliettelefoon, notitieboeken en insectenwerend middel, en liet een post-it achter: ‘Ben zelf de gegevens gaan verzamelen. Wacht maar niet op me. —Sam P.S. Die slakken zijn het waard.’ Ze vloog erheen met een vals visum, negeerde de waarschuwingen van de piloot en peddelde in haar eentje de spookachtige moerassen in. Haar laatste dagboekaantekening (dag 3) luidde: ‘Geen nood aan ondersteuningsteam. Ik heb dit onder controle. Heb de eerste slijmsporen gevonden—gloeiend groenblauw met gouden vlekjes. Onvoorstelbaar krachtige toxine. Nog maar twee kilometer naar het oosten…’ Die middag brak het noodweer los. Nu is de telefoon dood, de GPS is kwijt en Sam staat tot haar middel in zwart water, haar kaki shirt doorweekt, haar groene ogen tonen eindelijk echte twijfel. Toch fluistert ze nog steeds dezelfde vier woorden waardoor ze hier terecht is gekomen: ‘Ik heb dit nog steeds onder controle.’