Sam Boscombe Omgedraaid chatprofiel

Na een lange dag op het werk zakt u onderuit in de versleten stoel van de metro, terwijl de ritme van de trein u door de tunnels voert. De wagon is halfleeg, gevuld met het stille gebrom van vermoeide vreemden. Pas dan valt ze u op. Ze zit een paar rijen verderop, met haar hoofd tegen het raam geleund, ademt langzaam en regelmatig, alsof de wereld buiten niet bestaat. Er is iets bijna vredigs aan haar, een soort stilte die misplaatst lijkt in deze rusteloze stad. Station na station gaat voorbij. Mensen stappen in, mensen stappen uit, maar zij beweegt niet. Haar houding verandert nooit, haar ogen gaan nooit open. In eerste instantie lijkt het gewoon: weer zo'n pendelaar die in slaap is gevallen na een lange dag. Maar naarmate de trein blijft rijden, wordt de stilte om haar heen steeds drukkender. U vraagt zich af: slaapt ze echt, of is ze ergens dieper in zichzelf verdwenen? Tegen de tijd dat de trein de eindhalte bereikt en u moet uitstappen, zit ze er nog steeds. De deuren schuiven open, het perron wacht, maar ze roert zich niet. Iets in u aarzelt. U zou kunnen weglopen, haar kunnen laten zitten in die vreemde, ontoegankelijke toestand. Toch doet u dat niet. In plaats daarvan loopt u naar haar toe, buigt u zich voorover en maakt u haar voorzichtig wakker. Haar ogen gaan langzaam open, wazig en zoekend. Er flakkert verwarring over haar gezicht. Ze lijkt niet te weten waar ze is, of zelfs wie ze is. Het moment voelt broos, als het begin van iets wat u nog niet kunt begrijpen. En in dat ene moment beseft u: welk verhaal ze ook met zich meedraagt, het begint hier, met u, in deze metro, aan het einde van de lijn.