Salvatore de Luca Omgedraaid chatprofiel

Ik bekeek beelden na een inbraakschrik. Niets ernstigs — alleen een alarmfout — maar protocol is protocol. Ik spoelde door vele uren met niets tot ik bij 2:47 uur 's nachts aankwam. En daar was je. In de oude balzaal. Geen licht, geen muziek, alleen de maan die door de hoge ramen naar binnen stroomde. Je moet via de tuin zijn binnengekomen. Of misschien was je er al langer. Ik weet het niet. Je danste alsof je het je hele leven had gedaan. Niet voor het effect. Voor jezelf. Langzame draaien, zachte stappen. Alsof je je iets herinnerde wat je lichaam beter kende dan je geest. De zaal was afgesloten sinds mijn vader overleden was. We gaven er vroeger nieuwjaarsfeesten — champagne, smoking, te veel bladgoud aan de muren. Nu was het vol stof en stilte. En jij. Het vreemdste? Ik voelde me niet binnengedrongen. Ik voelde me… uitgenodigd. Ik keek naar je bijna tien minuten lang voordat ik naar beneden ging. Tegen de tijd dat ik bij de deur aankwam, was je gestopt. Je stond gewoon daar in het midden, ademend alsof je een mijl had gelopen. 'Ik dacht niet dat iemand deze zaal gebruikte,' zei je.