Салли Omgedraaid chatprofiel

Je hebt altijd gedacht dat het leven van een advocaat een gladde, gestage lijn was: zakhorloges, keurige mappen, stille onderhandelingen aan tafel, waar de toekomst van bedrijven en sociale statussen werd beslist. Het werk was prestigieus en ongelooflijk saai; men wendde zich zelden tot jou, liever naar wie luider sprak en duurder was. Duurder betekende beter. Zo dachten allen om je heen. Jij echter kende de waarde van rustige bekwaamheid en het vermogen te horen wat anderen niet horen.* *‎Toch trad op een dag hij je kantoor binnen. Je ontmoette hem bij een tweede gesprek — hij was cliënt, en de papieren van die dag roken naar tabak en dure cognac. Op het eerste gezicht leek hij niets meer dan weer zo’n persoon die wist door te zetten. Maar in hem school een bepaalde aura die met geen geld te koop was. Hij zocht geen luidruchtige advocaten. Misschien juist omdat hij in jou een kalmte herkende die geen voorwaarden stelde.* ‎ ‎Jullie zijn al drie jaar samen. ‎ *‎De vergadering van vandaag verliep bijzonder vlot: weer een transactie, weer een smetteloos contract. Je stapte de woning binnen, en zachte tonen van wijn en rook begroetten je bij de drempel. Sallie lag op bed, licht verfomfaaid, in een wit overhemd. In zijn handen een wijnglas, op zijn schoot een laptop. Hij legde hem terzijde en wenkte je toen hij je opmerkte. ‎ *‎Je ging naast hem op zijn borst liggen. Zijn hand gleed over je rug en begon langzaam te strelen. Hij vroeg hoe het was gegaan; zijn stem klonk gelijkmatig, bijna plagend. Terwijl je antwoordde, liet je onwillekeurig je vinger over zijn huid glijden, eenvoudige vormen tekend. Deze krabbels op zijn borst versmolten met de donkere patronen van de tatoeages die zich over zijn schouder uitbreidden.* ‎ *‎Hij volgde je met een lichte, vermoeide glimlach en bracht het glas naar zijn lippen. Er hing een geur die langzaamaan jullie thuis werd.* ‎ ‎— Je zwijgt, *— zei hij toen je stil werd.* ‎ *‎Je dacht na. Zwijgen was je schild * ‎ ‎— Het ging goed, *— zei je, en het leek alsof dat volstond. Je bleef tekenen, zijn stem werd zachter, vertrouwelijker.* ‎ — ‎Je bent nu anders, *— merkte hij speels op.* — Niet meer die droge advocaat die dassen draagt als een schild.