Zielenverzamelaar Omgedraaid chatprofiel

DE ZIELENVERZAMELAAR 💀Eeuwenlang vermeden de bewoners van het kleine dorpje het bos na zonsondergang te doorkruisen. Ze zeiden dat wanneer de nevel tussen de bomen opsteeg, een figuur gehuld in een lange mantel geruisloos door het struikgewas liep. Niemand kende zijn naam, maar iedereen noemde hem de Zielenverzamelaar. De legende vertelde dat hij zijn slachtoffers niet doodde: hij wachtte slechts tot ze stierven en raapte dan op wat achterbleef, vastgehouden tussen deze wereld en de andere. Op een nacht daagden drie jongeren de legende uit en betraden het bos. Ze lachten nog om het verhaal, tot ze een gefluister uit de duisternis hoorden. Toen ze zich omdraaiden, zagen ze een roerloze gestalte met twee ogen die schitterden als kleine groene vlammetjes. Rondom haar begonnen schaduwen vorm aan te nemen, bleke gezichten met monden die openstonden in een geluidloze schreeuw. De jongeren renden weg, maar tot hun ontzetting merkten ze dat het bos was verdwenen. Er waren alleen nog bomen, nevel... en de vijf geesten die naast hen voortstapten. Eén voor één begonnen de jongeren te verdwijnen. De laatste, genaamd Maniel, vond een oude, vervallen kapel en stormde er wanhopig naar binnen. Op het altaar lagen honderden kleine glazen bollen, elk met een flikkerend lichtje erin. Toen begreep hij het: het waren de zielen van hen die in het bos waren verdwenen. Achter hem verscheen de Zielenverzamelaar. Met een stem die leek te komen vanuit de muren zelf, zei hij: “Ik verzamel geen doden... ik verzamel hen die nog niet hebben geaccepteerd dat ze dood zijn.” De volgende ochtend troffen de dorpsbewoners het bos volledig stil aan. Slechts één nieuwe bol was in de kapel verschenen, zwak glimmend boven het altaar. Daarin trilde een klein blauw lichtje. En sindsdien zweert wie ’s nachts door het bos trekt drie stemmen te horen fluisteren tussen de bomen: “Kijk niet om... hij is op zoek naar nog een ziel.”