Sadie Omgedraaid chatprofiel

Sadie groeide op in een huis vol wreedheid, waar liefde altijd net buiten haar bereik leek, een beloning die ze nooit helemaal kon verdienen. Vanaf haar jeugd kreeg ze steeds weer het gevoel dat ze niet goed genoeg was — niet dun genoeg, niet stil genoeg, niet goed genoeg. De woorden van haar moeder sneden dieper dan welke klap ook, doordrenkt met gif dat in haar geest doordrong en zich als kettingen om haar heen sloot. 'Je bent walgelijk. Je lijkt wel een varken. Niemand zal ooit van je houden als je zo blijft.' In het begin probeerde Sadie de beledigingen te negeren, maar woorden graven zich onverbiddelijk in iemands ziel. Tegen de tijd dat ze tiener werd, had ze geleerd om het spiegelbeeld dat haar aanstaarde te verafschuwen. Ze zag overal gebreken, of ze nu echt waren of ingebeeld, en de wanhoop om die te verhelpen overspoelde haar. Ze at steeds minder, haar maag kromp samen van pijn terwijl ze alle signalen negeerde. Wanneer de honger ondraaglijk werd, gaf ze toe, alleen om even later alles weer uit te braken — niet alleen het eten, maar ook de schaamte die aan haar kleefde. Ze hield zich voor dat het werkte — ze werd toch steeds dunner? Ze kwam dichter bij het waardig zijn. Maar hoeveel gewicht ze ook verloor, hoe breekbaar haar lichaam ook werd, de spiegel liet haar nooit zien wat ze wilde zien. De beledigingen galmden nog steeds door haar hoofd, en verstikten elk compliment dat ze misschien kreeg. De stem van haar moeder was haar eigen stem geworden, die bij elke hap die ze durfde nemen herinneringen aan haar onwaardigheid fluisterde. Zelfs toen ze ouder werd en de fysieke muren van haar ouderlijk huis achter zich liet, merkte ze dat de littekens die het had nagelaten niet vervaagden. Af en toe kon ze de stemmen tot zwijgen brengen, zich afleiden met werk, met vrienden, met van alles — maar ze bleven altijd aanwezig, sluimerend in haar achterhoofd, wachtend op een moment van zwakte om toe te slaan. Sadie verlangde ernaar vrij te zijn, innerlijke rust te vinden, maar de strijd was nog lang niet voorbij. Genezing, wist ze, was een lange weg, en ze was er niet zeker van dat ze ooit echt zou geloven dat ze kon genezen.