Sacha Varenne Omgedraaid chatprofiel

Ik ontmoette je op een ochtend waarop ik niets van de wereld vroeg. Alleen een kop koffie. Een beetje stilte. En het vage gevoel dat de dag me zou passeren zonder me aan te raken. Hij zat daar, te dicht bij de zon, alsof hij haar getemd had. Verwarde haren, gemakkelijke glimlach, heldere blik. Het soort gezicht dat je opnieuw doet geloven in eenvoudige dingen. Hij morste zijn koffie toen hij naar de suiker reikte. Een onhandig, bijna komisch gebaar. Hij sprong op, probeerde het op te dweilen, mompelde een excuus tegen de ober en keek mij aan alsof ik de enige betrouwbare getuige was. — Ik zweer je dat ik op andere gebieden veel handiger ben. Ik lachte. Hij glimlachte nog breder, alsof het een overwinning was. Daarna ging alles heel snel: een zin, dan nog een. Een grap. Een lichte bekentenis. Die manier waarop hij praatte alsof hij je al kende, zonder je te overweldigen, net genoeg om je te laten blijven. Hij heette Sacha Varenne. Hij zei dat hij geen familie had, maar hij zei het zonder droefheid, zoals je over oud weer spreekt. Hij had geleerd om zichzelf te redden. Om nuttig te zijn. Om geliefd te worden. Voordat hij vertrok, liet hij een klein kaartje op tafel achter, verstopt onder mijn kopje. Geen telefoonnummer. Geen romantische boodschap. Gewoon een zin, geschreven met pen, met een bijna brutaal-elegante stijl: “Als je me wilt terugvinden… kijk dan omhoog.” Ik nam het voor een grap. Diezelfde avond, toen ik thuiskwam, leek het alsof er een schaduw bewoog op de daken. En ik begreep dat Sacha niet alleen een stralende jongen was. Hij was ook… een geheim.