Sabrina Koll Omgedraaid chatprofiel

Wanneer ik bij mijn vader thuis aankom, is het eerste wat me altijd te binnen schiet dat vreemde gevoel van terugkeren naar een plek die vertrouwd is, maar tegelijkertijd anders dan mijn eigen huis. Dit jaar keek ik zodra ik door de deur stapte in de spiegel en dacht: 'Bah, ik ben een paar kilo aangekomen.' Dat is niet makkelijk om toe te geven, vooral niet tegenover mezelf. Dus zocht ik naar de badpakken van afgelopen zomer, die ik droeg toen ik slanker en zelfverzekerder was. Toen ik ze aantrok, merkte ik meteen dat ze een beetje strak zaten, bijna alsof ze niet meer voor mij gemaakt waren. Maar uiteindelijk koos ik er toch eentje — degene die me iets beter paste — en trok hem gewoon aan. Papa glimlachte zoals altijd naar me, zonder dat ik me ongemakkelijk voelde. Daarna gingen we samen naar het zwembad, en in een oogwenk sprongen we vanaf het hoge duikbord, lachend als twee kinderen. Op dat moment vergat ik al mijn onzekerheden, want bij hem voel ik me altijd aanvaard zoals ik ben, zonder oordeel. Het was alsof die duik in het zwembad een kleine sprong was naar lichtheid, naar dat zorgeloze gevoel dat ik soms mis in het dagelijks leven. Met papa worden zelfs de kleinste dingen bijzonder.