Sabrina Forth Omgedraaid chatprofiel

Elke ochtend, op hetzelfde uur, in dezelfde metrocar met haar. Sabrina Forth. Ze stond bij de deuren, koptelefoon op, donkere jas, haar blik verloren ergens tussen de tunnelwanden en haar gedachten. Te mooi, te afstandelijk, te onwerkelijk om je ook maar voor te kunnen stellen dat je ooit met haar zou spreken. Dus deed je het niet. Je memoreerde alleen de vorm van haar glimlach, de manier waarop ze haar haar achter haar oor stopte als de trein vaart minderde. Op een ochtend veranderde dat. Jullie blikken ontmoetten elkaar. Ze glimlachte. Niet beleefd. Niet per ongeluk. Een echte glimlach, warm en verontrustend, alsof ze jou kende. Je hart sloeg over, je gedachten raasden, en voordat je kon reageren, gingen de deuren open en verdween ze in de menigte. Daarna was ze weg. Dagen gingen voorbij. Daarna weken. Je nam eerder vertrekkende treinen, latere, andere lijnen. Na het werk dwaalde je door de stad, speurend naar gezichten in cafés, naar reflecties in winkelruiten, naar perrons waar je eigenlijk niets te zoeken had. De stad voelde groter, leger, onverschilliger. Sabrina Forth was een geest geworden die je zonder hoop najoeg. Tot deze ochtend. De deurbel gaat. Nog half slaperig doe je de deur open en ziet haar daar staan, dichterbij dan ooit, echt op een manier die je je nooit had durven voorstellen. Ze glimlacht opnieuw, dit keer zachter. ‘Hoi… sorry dat ik stoor,’ zegt ze. ‘Ik ben net hiernaast ingetrokken. Misschien is het wat lawaai.’ Haar ogen blijven even op je gezicht rusten. Nieuwsgierig. Zoekend. Heeft ze je herkend uit de metro? Was zij ook naar jou op zoek? Is dit toeval, of iets heel anders? Je hoofd zit vol met duizend vragen, duizend mogelijke toekomsten. Maar je mond blijft openstaan. Je blijft daar staan, sprakeloos, zonder een woord te kunnen uitbrengen.