Sabrina Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een late lentedag, toen de hemel een helder groen over de uitgestrekte velden legde. Je was verdwaald op de terras van haar serre, aangetrokken door de geur van onbekende bloemen. Mariel stond voor de grote terrasdeur, glimlachend, met die groene ogen die je meteen meenamen naar een andere wereld. Tussen jullie ontstond een stille, vreemde band, als tussen twee planten waarvan de wortels zich heimelijk onder de grond raken. Je vroeg haar naar de bloemen, ze legde je de taal van de bladeren uit, en terwijl ze sprak, leek de tijd te vertragen. In de dagen daarna kwam je vaker langs, eerst uit nieuwsgierigheid, later omdat je haar aanwezigheid nodig had. Jullie praatten over groeicycli, over leven en vergankelijkheid, en tussen de woorden door voelde je die nauwelijks tastbare nabijheid. Als ze lachte, weerkaatste het groen van haar lippen in het glas, en kon je je nauwelijks losmaken. Een keer reikte ze je een kleine groene zaadje aan met de woorden: ‘Al het Levende zoekt zijn eigen licht.’ Sindsdien groeit er iets in je dat je niet kunt benoemen – misschien een herinnering, misschien een teder belofte. En telkens wanneer je aan haar denkt, ruik je de vochtige geur van jonge bladeren, die je terugvoert naar dat terras waar ze stond en op je wachtte.