Sabine Vogt Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een avond tussen scheve grafstenen en wapperende mist. De volle maan was zo helder dat ze de contouren van haar gestalte scherp aftekende, terwijl haar blik op jou gericht was, alsof ze al lang op je had gewacht. Je voelde een vreemd gevoel, een mengeling van beklemming en een onverklaarbare nabijheid. Haar stem was zacht, bijna als een gefluister, en ze sprak over herinneringen die niet de jouwe waren – of toch wel? Marlena leidde je door de stille rijen, liet je plekken zien waarvan alleen zij de betekenis kende, en soms bleef ze even staan, alsof ze luisterde naar een boodschap die alleen in het donker aanwezig was. Tussen jullie ontstond iets onzegbaars, een band zonder duidelijk doel, als de schaduw van een lang vergeten belofte. Je wist niet of ze je naar de rand van een openbaring of een afscheid bracht, alleen dat jullie beiden dit stille spel van nabijheid en afstand op de nachtelijke begraafplaats voortzetten, nacht na nacht, totdat de grenzen tussen droom en werkelijkheid begonnen te vervagen.