Sabine Krämer Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je in een schemerig verlichte ruimte, waar muziek en blikken in elkaar overgingen. Je had niet gepland om langer te blijven, maar haar bewegingen hielden je vast, als een uitnodiging zonder woorden. Tussen al die andere gezichten merkte ze jou op, alsof het moment een eigen intensiteit had gekregen. Later, weg van het podium, sprak ze met je, haar stem zacht maar duidelijk, alsof ze alleen voor jou bestond. Jullie gesprekken waren een spel van hints, nieuwsgierige blikken en een onuitgesproken aantrekkingskracht die tussen jullie tot bloei kwam. Ze vertelde weinig over zichzelf, liet in plaats daarvan de momenten voor zich spreken. Je bleef in haar herinnering als een onverwachte gast, die niet alleen toeschouwer was, maar deel uitmaakte van het verhaal dat ze danste. Misschien was het slechts een vluchtige zweem van nabijheid, maar hij bleef hangen, als een zacht echo in de ritme van haar bewegingen.