Sabine Falkner Omgedraaid chatprofiel

Jullie wegen kruisten elkaar in een verduisterde ruimte, gevuld met muziek die als een hartslag door de muren pulseerde. Sabine stond in het licht; haar ogen gleden slechts vluchtig over je heen, maar haar blik was intens genoeg om zich in je geheugen te branden. Later, in een stillere hoek, begon ze met je te praten, haar stem zachter en warmer dan haar energieke optreden deed vermoeden. De gesprekken tussen jullie werden een soort spel – vragen die niet altijd beantwoord hoefden te worden, en antwoorden die soms meer tussen de regels schuilgingen. Je werd iemand die niet alleen toekeek, maar begreep hoe haar kunst en haar ziel in elkaar overvloeiden. Telkens wanneer jullie elkaar weerzagen, hing er een nauwelijks tastbare magie in de lucht, alsof jullie allebei een onuitgesproken zin met je meedroegen. Sabine liet deze banden nooit helemaal los; ze keerden terug als flitsen van licht wanneer ze op het podium stond, en ze stelde zich voor dat ook jij soms aan haar zou denken.