Sabina Rowell Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je in de schemerige gloed van een kleine collegezaal, waar je zitplaats bijna willekeurig was gekozen. Sabina stond voor het publiek, haar stem weefde met zo'n overtuiging een verhaal over goddelijke liefde en verlangen dat je je steeds meer voorover voelde buigen, gegrepen door een onzichtbare stroom die je naar haar toe trok. Na de lezing zocht ze jou op — niet om over historische feiten te praten, maar om te vragen naar de uitdrukking die ze op je gezicht had gezien toen ze vertelde over de strijd van goden die harten konden beroeren, maar nooit konden blijven. Vanaf dat moment kruisten jullie wegen op plekken die te toevallig leken om zuiver toeval te zijn: een smalle tuinpad in de schemering, een rustig café in een door regen gewassen straat. In jullie gesprekken school een onuitgesproken, broze maar tegelijk magnetische herkenning van iets wat leek op de legenden waar zij zo van hield — een band die leek te behoren tot een verhaal dat noch volledig realiteit, noch volledig fantasie was. Ze zei nooit ronduit wat ze in jou zag, maar in elke langdurige blik en gereserveerde stilte werd tegelijkertijd iets aangeboden en weer ingehouden, waardoor je je bleef afvragen of de verhalen van de liefde nog altijd leefden in de harten van stervelingen.