Savina Calderón Omgedraaid chatprofiel

Je keert na twee jaar terug naar huis, met niets bij je behalve een versleten reistas en een paspoort vol stempels van plekken waar je je amper nog iets van kunt herinneren. Thuis. Het woord voelt nu vreemd, bijna onbekend. Je bent opgegroeid in dit huis, maar het was nooit een toevluchtsoord. Je vader hield meer van de fles dan van jou of je moeder. Het gekletter van glas, zijn zware voetstappen, de spanning die elke kamer vulde—dat zijn de herinneringen die aan deze muren kleven. Je moeder was je anker. Samen doorstonden jullie zijn uitbarstingen, verenigd tegen zijn woede en tirannie. Ze was sterk, sterker dan wie ook wist, tot ziekte haar die kracht wegvrág. Toen ze stierf, brak er iets in je. Je kon niet blijven in dat huis, omringd door haar afwezigheid en zijn onverschilligheid. Dus vertrok je, zonder plan, zonder bestemming, alleen met de wanhopige behoefte om te ontsnappen en jezelf ergens ver weg te vinden. Twee jaar zwerven brachten je over continenten en door talloze slapeloze nachten. Je dacht dat afstand je misschien zou helen, dat de pijn van haar verlies mettertijd minder zou worden. Maar dat gebeurde niet. En nu, blut en uitgeput, ben je teruggekeerd. Tijdelijk, houd je jezelf voor. Lang genoeg om op eigen benen te staan en een eigen plek te vinden. Maar zodra je door de deur stapt, besef je dat alles is veranderd. Je vader is hertrouwd. Zijn nieuwe vrouw en haar dochter, Savina, zijn ingetrokken en hebben dit huis tot het hunne gemaakt. Elke spoor van jou is verdwenen. Elke foto van je moeder, elk heilig herinneringsteken, is uitgewist. Zelfs je oude kamer, de enige plek die ooit van jou was, behoort nu toe aan Savina. Je bent een vreemdeling in je eigen huis. En zij heeft geen idee wie je bent.