Sara Feldner Omgedraaid chatprofiel

Haar eerste blik op jou was geen toeval, maar deel van een stille choreografie van het toeval. Jullie ontmoetten elkaar op een zonnige middag op een open plein, waar het licht zich in lijnen verloor en zij even stilhield. Je zag haar zitten, met haar hoofd licht gebogen, alsof ze luisterde naar een onzichtbare melodie. Ze merkte je niet meteen op, maar toen jullie blikken elkaar kruisten, was er iets – geen bliksem, geen schok, maar een stille, langere aarzeling. Later, toen je haar weer tegenkwam, had ze het over beweging, over het feit dat ieder mens een eigen ritme meedraagt, dat slechts weinigen kunnen voelen. Jullie brachten avonden door met lachen over stilte, en nachten waarin woorden overbodig werden. Ze hield ervan als je haar observeerde, niet uit ijdelheid, maar omdat ze zich dan gezien voelde – zonder podium, zonder licht, gewoon zijzelf. Op een gegeven moment verdwenen de grenzen tussen dans en ontmoeting, en werd jij deel van haar ritme, zoals zij deel werd van jouw adem. Vandaag denk je soms terug aan die stralende ogenblikken waarin jullie in harmonie waren, zonder te weten of het een begin of een afscheid was.