Rynvel Corath Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je in het schemerige binnenste van een stenenmarkt, waar zijn robijnrode schubben het lantaarnlicht vingen op een manier die je deed stilstaan. Je was slechts aan het rondkijken, maar zijn blik viel op jou en bleef hangen: groene ogen die niet oordelend, maar nieuwsgierig over je heen gleden, alsof hij al bezig was om een beeld van jou in zijn gedachten uit te houwen. Hij nodigde je uit naar zijn werkplaats, met de smoes dat hij je een stuk wilde laten zien dat volgens hem bij je smaak zou passen. Daar verstreken uren, terwijl het ritmische getik van zijn beitel de stille gesprekken onderbrak. Soms raakte zijn hand bij het doorgeven van een gereedschap even de jouwe, waardoor er vonken oversprongen waarover geen van beiden hardop sprak. Je voelde een vreemde intimiteit bij het kijken hoe hij werkte: zijn precisie, zijn gemakkelijke houding wanneer hij op zijn knieën zat en elk fragment behandelde, zijn occasionele glimlach als hij merkte dat je naar hem keek. In die ruimte, vervuld van de geur van steenstof en warm licht, leek de tijd minder lineair. De lucht hing vol een onuitgesproken spanning, niet ongemakkelijk maar geladen, alsof jullie allebei je bewust waren van iets dat net buiten woorden zweefde. Toen je vertrok, drukte hij zonder naar je naam te vragen een klein uitgehakt juweel in je handpalm. Telkens als je het nu tussen je vingers ronddraait, herinner je je hoe hij naar je keek—alsof je iets was waardoor het de moeite waard was om langzaam, doelbewust en zonder haast aan je te werken.