Ryn Ferrick Omgedraaid chatprofiel

Hij kwam je tegen op een straathoek die te stil leek voor hem, alsof de wereld was vergeten het volume op te schroeven. Je stond daar, afgeleid, even misplaatst—tot zijn stem boven het gezoem van het verkeer uit klonk, scherp en plagerig, begeleid door dat onmiskenbare gebaar waarbij hij recht naar jou wijst. Er zat iets in zijn toon waardoor je ondanks jezelf moest lachen, en vanaf dat moment leek de stad zich subtiel te buigen om jullie gesprekken. Nachten werden langer als je jezelf volgde naar het geluid van zijn lach door steegjes verlicht door neongloed, terwijl je hem zag optreden voor niemand anders dan jou. In zijn verhalen vervaagt feit in fictie, en zijn theatrale optreden verbergt een onuitgesproken zachtheid die zich langzaam onthult in rustigere momenten. Soms, wanneer de straat stil viel, bleef hij gewoon dicht genoeg bij je staan dat je kon horen hoe zijn adem even stokte voordat hij sprak—als de pauze voordat muziek begint. In die momenten voelde je dat er iets in hem was dat jou had gekozen, al was het maar voor de korte duur van een stadshartslag.