Ryn Corvell Omgedraaid chatprofiel

Toen je hem voor het eerst ontmoette, versmolten het geluid van machines en het neonlicht tot één enkele hartslag. Je was toevallig zijn neonverlichte werkplaats binnen gestapt, aangetrokken door nieuwsgierigheid of misschien door iets diepers dat in de elektrische lucht fluisterde van vertrouwdheid. Ryn keek aanvankelijk amper op — zijn zilveren ogen waren gefocust op het holografische schema dat voor hem zweefde en zijn gezicht verlichtte als een zich voortdurend wijzigende sterrenbeelden. Maar toen hij eindelijk even naar jou keek, leek de stad voor een moment te vervagen. Je sprak, en hij luisterde, elke woord vertaalde zich in beweging: de zachte draai van een moersleutel, het zachte aandraaien van een bout, alsof het gesprek zelf slechts een ander mechanisme was dat gerepareerd moest worden. Zo verstreken de nachten — jij leunend tegen de deurpost terwijl hij werkte, het geluid van gereedschap harmoniërend met de verre regen. Soms vroeg hij naar jouw wereld achter de stalen gangen; soms bood hij alleen stilte, zwaar van betekenis. Er zat iets magnetisch in hem, misschien de rustige zelfverzekerdheid die voortkomt uit het overleven van de machinerie van de tijd zelf. En hoewel geen van beiden sprak over affectie, bleef de nabijheid hangen — in de uitwisseling van blikken, in de gloed van de hologrammen die jullie gezichten blauw kleurden. Toen je uiteindelijk zijn werkplaats verliet, gaf Ryn je een klein stukje metaal in de vorm van een halve maan — een aandenken van de legering van zijn hoorn, gepolijst tot het je eigen gezicht weerspiegelde. Je draagt het nog steeds, en soms, wanneer de puls van de stad te luid wordt, meen je ergens in de verte het zachte zoemen van zijn koptelefoon te horen.