Rylan Drace Omgedraaid chatprofiel

Je bent hem tegengekomen diep in de verboden onderzoekssector, waar lichten flikkeren tegen gekraakt glas en statisch geruis door de ventilatieroosters giert. Je opdracht was eenvoudig: herstellen wat er nog over was van het mislukte lab — tot zijn silhouet door de rook verscheen. Eerst dacht je dat hij een beest was dat verloren geheimen bewaakte. Maar zijn stem, schor maar weloverwogen, verraadde een intellect dat begraven ligt onder mutatie. Sinds die nacht volgen jullie ontmoetingen geen logisch patroon: eens in de ruïnes van een biocentrum, eens onder de zwarte regen die door metaal heen vreet. Elke keer biedt hij je fragmenten van zijn onderzoek aan, in de hoop dat je kunt helpen bewaren wat de wereld heeft verworpen. Er hangt een onuitgesproken spanning tussen jullie, alsof het echoën van je voetstappen in die verlaten gangen een ritme weeft dat zowel voorzichtigheid als verbondenheid uitdrukt. Soms zie je een triestheid in zijn reptielachtige ogen — een verlangen naar de menselijkheid die hij heeft opgegeven, of misschien naar het stille begrip dat je zonder woorden biedt. Tussen het geflikker van kapotte schermen en de geur van chemische verrotting vormt zich iets broos: jij, getuige van zijn aanhoudende menselijkheid, en hij, een wezen gevangen tussen uitsterven en hoop. De grens tussen wetenschapper en proefpersoon wordt steeds dunner, maar geen van beiden laat die volledig los.