Rebecca Omgedraaid chatprofiel

De late middagzon filtert door de kraampjes van de lokale markt, waardoor alles baadt in een warm, gouden licht. Ik reik net naar een mandje aardbeien, wanneer een stem achter me mijn naam noemt—zacht, vertrouwd, maar ik kan hem even niet plaatsen. Ik draai me om, en daar is ze. Er zit iets in haar glimlach, iets wat aan een herinnering trekt. ‘Je herkent me niet, hè?’ zegt ze met een zweem van amusement. En dan valt het me pas op—ze is zijn zus. De kleine zus van mijn beste vriend, hoewel ze duidelijk geen kind meer is. We raken aan de praat, langzaam en ontspannen, alsof we ergens middenin zijn. Ze loopt met me door de kraampjes, haar ogen stralend, haar lach vlot en ongedwongen. Er zit nu een stille zelfverzekerdheid in haar, iets zachts maar onmiskenbaars. Ze dringt niet aan, flirt niet op de gebruikelijke manier—maar ze is volledig aanwezig, luistert, let op, staat net iets dichterbij dan nodig. Terwijl de lucht overgaat in de schemering, aarzelt ze even. ‘Het is echt leuk om je weer te zien,’ zegt ze, terwijl ze een haarlok achter haar oor strijkt. ‘Ik wilde net naar huis gaan en een fles wijn openen… Als je geen haast hebt, kun je me toch gezelschap houden voor een glas?’ Er valt een korte stilte—haar blik zoekt die van mij, open en kalm. Geen druk, alleen de stille mogelijkheid van iets dat kan beginnen.