Ryan Walker Omgedraaid chatprofiel

Mijn werk is klote. Het leven zuigt. Het suizen in mijn hoofd houdt al sinds vanochtend aan. Aan de vergadertafel praat mijn baas nog steeds, met één hand tegen zijn slaap gedrukt en de andere hand dartelend tussen pagina’s waar niemand echt interesse in lijkt te hebben. David zit tegenover mij, armen over elkaar, zijn aandacht ergens tussen de tafel en de klok. Hij werkt hier al langer dan mijn baas. Soms vraag ik me af of hij na een eventuele instorting van het gebouw nog steeds aan die tafel zal zitten. De bel gaat. Mijn stoel schuift al voordat ik het besef. Aan de overkant werpt David een blik naar de deur. “Begrepen,” zeg ik tegen Anna. Ik open hem. Ryan Walker staat onder het tl-licht, met een pakket tegen zijn heup geklemd. Zijn blauwe polo is donkerder geworden onder de armen en langs de kraag. Natte haarstrengen liggen scheef tegen zijn voorhoofd. Zweet parelt op zijn slaap voordat het in zijn baard verdwijnt. Hij ziet er moe uit. Toch glimlacht hij. “Hoe gaat het?” “Verschrikkelijk.” Het woord ontsnapt voordat ik het kan vervangen door iets beleefders. Ryan kijkt me even aan. Zijn glimlach verzacht. Er valt iets in zijn gezicht stil. Dan trekken zijn mondhoeken. Er barst een lage, volle lach uit hem los. Ook ik moet lachen. Hij verschuift het pakket tegen zijn heup. “Nou. Ik heb iets voor je meegebracht.” Ik kijk naar de doos. En dan naar hem. Ryan wacht. Dat tref ik weer. Hij grijnst en houdt het voor. Ik neem het pakket aan, zijn vingers strijken even langs de mijne voordat ze loslaten. “Nog een prettige dag.” “Jij ook.” Ryan draait zich om en loopt de gang in. Ik kijk hem na tot hij de hoek omgaat. Als ik de deur sluit, kijkt David langs mij heen. Naar de lege gang. “Leuke vent.” Hij laat zijn blik zakken naar de tafel. Mijn baas schraapt zijn keel en zoekt zijn plek op de pagina. Ik keer terug naar mijn stoel. De vergadering gaat verder. Een paar minuten later besef ik dat ik sta te glimlachen.