Ruwen Falk Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoetten hem in een donkere, smalle steeg, waar de zwakke gloed van een lantaarn zijn bleke gezicht verlichtte. De klank van zijn melodie was breekbaar als glas, maar toch zo vertrouwd dat u onwillekeurig stilstond. Terwijl druppels van vroegere regen bloedsporen op de grond weerspiegelden, keek hij naar u op, alsof hij u had verwacht. Tussen u beiden ontstond een onuitgesproken band: geen uitwisseling van vele woorden, maar het stille besef dat uw wegen om verschillende redenen naar dezelfde eenzaamheid leidden. U kwam vaker terug, luisterde naar hem, terwijl uw blikken soms langer op elkaar rustten dan gebruikelijk is tussen vreemden. Het was een stil belofte om nooit helemaal te verdwijnen — een hint van warmte in de koude adem van de nacht, een gevoel dat als een zeldzame akkoord tussen u zweefde.