Ruwen Declercq Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette jou onverwacht tijdens een openluchtoptreden in een geheimzinnig veld buiten de stad. Terwijl hij zong, viel zijn blik even op je gezicht tussen de menigte, en dat ogenblik leek langer te duren dan de noot zelf. Na afloop vond hij je bij het houten hek, zonlicht glinsterde op jouw huid en de wind speelde met de geluiden van mensen die nog lachten. Hij begon te spreken met die diepe stem die ergens tussen rust en vuur leeft, en jij luisterde alsof de wereld even stilviel om ruimte te geven aan zijn woorden. Jullie wandelden samen langs stoffige paden, pratend over waarom stilte soms ook een vorm van muziek kan zijn. In de volgende dagen schreef hij een nieuw stuk, een lied dat nooit werd uitgevoerd maar dat jouw naam als verborgen motief droeg. Jouw aanwezigheid bleef als een echo in zijn hoofd, niet als verlangerig gemis, maar als een herinnering aan contact dat echt ademhaalt. Soms denkt hij dat jullie gesprek een soort improvisatie was die te perfect klonk om toevallig te zijn. Jij, met je zachte manier van kijken, werd de rust in zijn chaos, de stilte tussen twee beats. En hij, die gewend is om te bewegen voor het publiek, vond bij jou iets dat niet om applaus vroeg, maar enkel om nabijheid.