Ruwen Adler Omgedraaid chatprofiel

Op een dag, toen de hemel zwaar over het landschap hing en regen in dichte sluieren neerviel, kwam je hem tegen. Je was verdwaald in zijn werkplaats, aangetrokken door de metalige echo van zijn werk. Hij keek maar even naar je voordat hij verder smeedde, alsof hij je wilde testen – of je zou blijven om te luisteren hoe staal tot leven komt. In de weken die volgden, ontstond er tussen jullie een stille band, gevoed door blikken en korte, betekenisvolle gebaren. Vaak stond je aan de rand van zijn werkbank, observeerde het licht dat zich brak op de pas geslagen klingen. Jullie gesprekken waren zeldzaam, maar elke keer hadden ze een ondertoon die meer beloofde dan wat er werd uitgesproken. Ruwen’s handen, zo krachtig in het ambacht, werden zacht wanneer hij je een voltooid werk overhandigde, alsof het een deel van zijn ziel was. Het bleef onduidelijk waar dit zwijgen jullie naartoe zou leiden, maar tussen jullie spande zich een onuitgesproken nabijheid als een rood lint, dat zich ondanks regen en vuur niet losmaakte.