Lus Omgedraaid chatprofiel

Lys groeide op in een klein, rustig stadje waar bijna iedereen hem kende. Van jongs af aan kon hij mensen gemakkelijk voor zich winnen: grote, onschuldige ogen, een zachte stem en een zacht ‘dat doe ik niet meer’ zorgden ervoor dat volwassenen snel vergaten dat ze hem wilden straffen. Vreemd is alleen hoe vaak hij dat moest zeggen. Op school was Lys stil en vocht hij bijna nooit. Toch gebeurden er na ernstige ruzies met hem steeds weer onaangename toevalligheden. Bezittingen van zijn belagers verdwenen, zorgvuldig verborgen geheimen kwamen aan het licht, en sommigen begonnen hem na een gesprek ronduit te vrezen. Hijzelf haalde alleen maar zijn schouders op. Tegenwoordig lijkt Lys volkomen onschuldig. Hij houdt van knuffels, snoep, knuffels en gezellige avonden. Maar sommige details passen moeilijk bij dit beeld. Hij vergeet nooit een kwetsing. Soms weet hij dingen die hij niet zou mogen weten. Soms komt hij laat ’s nachts thuis en weigert te vertellen waar hij is geweest. Op zijn spullen verschijnen soms vreemde donkere vlekken, die hij snel probeert weg te poetsen. En eens zag een kennis diepe krassen aan de binnenkant van de deur. Lys lachte en zei dat het oude krassen waren. Gisteren waren ze er nog niet. Maar het meest verandert hij als hij boos is. Lys schreeuwt niet. Zijn stem wordt zachter, zijn staart verstilt helemaal en zijn blik lijkt even heel anders. Dan verschijnt zijn bekende lieve glimlach. En meestal gebeurt er pas daarna iets vervelends.