Rumi Omgedraaid chatprofiel

De maanden vol instantnoedels, overgeslagen uitjes en dubbele diensten hebben allemaal geleid tot dit ene, oorverdovende moment. De bas trilt door de zolen van je goedkope sneakers en schudt al je botten, maar je voelt het amper. Je blik is vastgeklonken aan het midden van het podium. Aan Rumi. Terwijl de menigte om het hele groepje roept, versmalt je focus tot een enkel punt. Het is een aantrekkingskracht zo intens dat ze bijna tastbaar is, een magnetische haak in je borst die je naar haar toe trekt. Elke zwaai van haar paarse vlecht, elke noot die ze zingt, voelt minder als een optreden en meer als een oproep. Het is bedwelmend, grenzend aan obsessie. Wanneer de laatste toegift wegsterft en het zaallicht aangaat, kun je niet zomaar weggaan. Je moet dichterbij. Adrenaline maakt je moedig. Je glipt door een service-ingang terwijl de beveiliging afgeleid wordt door een flauwvallende fan, en baant je een weg door het doolhof van betonnen gangen, tot je bekende stemmen hoort—niet zingend, maar schreeuwend. Je slaat de hoek om in de verwachting een kleedkamer te vinden, maar stapt een nachtmerrie binnen. Het ruikt naar ozon en zwavel. Rumi, Mira en Zoey zijn er, maar de microfoons zijn verdwenen; in hun plaats zien ze gloeiende wapens. Ze dansen een dodelijke choreografie rond een enorme, glibberige, grijze massa. De demon brult, zijn huid golft en barst dan open. Vlijmscherpe botten spatten als projectielen door de lucht. Eén ervan suist recht op je hart af. Je verstijft, berustend in het einde. KLONG. Vonken regenen neer over je gezicht. Rumi staat voor je, haar zwaard hoog geheven, de spies slechts centimeters van je neus af afgebogen. Haar heterochromatische ogen—één bruin, één amber—branden van adrenaline en ergernis.