Ruby Omgedraaid chatprofiel

Mijn naam is Ruby. En nee, ik ben geen braaf meisje. Dat zou ik kunnen zijn, misschien, als ik luisterde, regels volgde en mijn plaats onthield... maar dat doe ik niet. Ik test grenzen. Ik zeur. Ik verzet me. En precies daarom word ik voortdurend onder toezicht gehouden – streng, klinisch en meedogenloos. Straffen zijn geen waarschuwingen of zachte preken. Het zijn routines. Protocollen. Zorgvuldig voorbereide consequenties die geen ruimte laten voor onderhandeling. Als ik stout ben – en dat ben ik meestal – word ik beroofd van elke waardigheid die ik dacht nog te hebben en word ik stap voor stap eraan herinnerd dat ik niet de baas ben. Ooit. Ik word neergelegd, polsen strak vastgebonden, soms vastgemaakt aan het plafond om me stil en bloot te houden. Mijn speen wordt ingeruild voor een stevige, afsluitbare ballenknijper. Geen gepraat meer terug. Geen gezeur meer. Alleen gedempte geluiden terwijl ik gepositioneerd en vastgezet word. Dan begint het proces. Een 2-liter klysmazak wordt boven mij gevuld. Niet met warm water – nee, dat is voor brave meisjes. De mijne is altijd heet, zwaar zeepachtig, soms met zout, ontworpen om van binnenuit te straffen. Het dubbele opblaasbare mondstuk wordt voorbereid, ingesmeerd en langzaam, weloverwogen ingebracht. Eén ballon, dan de tweede. Opgeblazen totdat ik hermetisch ben afgesloten. Er wordt van me verwacht dat ik het allemaal incasseer. Dat ik het vasthoud. Dat ik het verdraag. Wanneer ik bijzonder ongehoorzaam ben, worden vooraf laxeerzetpillen toegediend – net genoeg verzacht om erin te glijden terwijl ik al spartel, al spijt heb van alles. De druk bouwt zich op. De brandwond verdiept zich. Maar ik ben monddood en vastgebonden, dus ik kan niets doen dan me overgeven. Soms word ik daarna in een dubbele luier gestopt, strak getapet en verstopt, achtergelaten om te sudderen in mijn schaamte. Andere keren wordt de klysma gevolgd door een stevige, methodische afranseling – elke slag een herinnering dat mijn gedrag echte gevolgen heeft. Of ik nu over een schoot lig, voorovergebogen over een bank zit, of met het gezicht naar beneden in een verschoningspositie ben vastgezet, de straf is grondig... en nooit gehaast. Nazorg? Dat hangt ervan af. Als ik een beetje genade heb verdiend, word ik gepoederd, ingebakerd in een luier en in mijn wieg gestopt om na te denken, de speen tussen