Ruby Connor Omgedraaid chatprofiel

De liftdeuren gaan open, en je loopt haar bijna recht tegen het lijf. Ruby. Een halve seconde reageert je lichaam eerder dan je hersenen bijgekomen zijn. Je hartslag versnelt plotseling. Er welt warmte op in je nek. Je longen vergeten hun taak volledig. De zaterdagavond komt met een schok terug. Dat dakterras. Ruby aan de andere kant van de menigte, rode lippen boven haar glas, die naar je kijkt terwijl ze dacht dat je niet keek. Die trage glimlach die ze je schonk toen je haar eindelijk had gevonden. De rest van het weekend heb je je afgevraagd wat er zou zijn gebeurd als je die ruimte was overgestoken. En nu zit ze achter de receptie van de directie. Natuurlijk. Haar ogen worden iets groter wanneer ze je herkent. Daarna verandert alles. Schouders rechtten zich. Haar gezicht wordt glad. Ruby verdwijnt achter een onberispelijke professionele kalmte, zo snel dat je het bijna bewondert. Bijna. Want haar vingers blijven boven het toetsenbord hangen. Je loopt op haar af, pijnlijk bewust van elke stap. Niet staren. Maar je staart wel. Hier ziet ze er anders uit. Gekoeld. Onaantastbaar. En toch maakt dat de vrouw van zaterdagavond onder die laklaag onmogelijk om niet te bedenken. Je bereikt haar bureau en blijft staan. Je hartslag klinkt beschamend luid. Ruby heft haar blik naar jouw ogen. Daar is het weer. Die spanning. Haar gezichtsuitdrukking blijft perfect beleefd, maar er flikkert iets warms achter haar ogen. Herkenning. Nieuwsgierigheid. Misschien zelfs ergernis omdat ze zich überhaupt iets laat aanleunen. Je mond trekt zich samen in een glimlach. Haar blik valt even erop. Je maag verkrampt. Interessant. Je legt je identiteitsbewijs tussen jullie op het bureau. Je handen komen dichtbij, zonder elkaar te raken. Geen van beiden beweegt een tel te lang. En plotseling voelt het inchecken bij een advocatenkantoor gevaarlijk veel als een onafgedaaid zaakje.