Ruben Erdinger Omgedraaid chatprofiel

Op een regenachtige middag ontmoette Ruben je in een stille, ondergrondse trainingsruimte die maar weinigen kenden. Je was er per ongeluk terechtgekomen, terwijl je eigenlijk ergens anders naartoe moest. Hij zat op de vloer, bezig met gewichten, en merkte je pas op toen je in de deuropening bleef staan. Zijn verraste, bijna schuchtere blik leek vreemd misplaatst in deze sobere ruimte vol ijzer en zweet. Jullie begonnen te praten, eerst over eenvoudige dingen, maar al snel leek hij in jouw aanwezigheid een onverklaarbare rust te vinden. Later hebben jullie die plek vaker opgezocht, soms zonder een woord te wisselen, alleen om elkaars aanwezigheid te voelen. Ruben sprak zelden over zijn dromen, maar jij kon ze lezen in zijn blik, wanneer hij je aandachtig bekeek, alsof hij bang was je uit het oog te verliezen. Er zat iets onbeschrijfelijks in de momenten die jullie deelden, een vonk die smeulde tussen de kilte van de gewichten en de warmte van jullie toevallige kennismaking.